Survey reveals: cultural heritage protection could strongly benefit from space technologies
Two Europe-wide surveys on the qualification requirements of cultural heritage practitioners and geoinformation experts on the use of satellite data for the protection of cultural heritage reveal a high willingness of using space technologies but also serious organisational and financial barriers. For the first time, there is now a reliable data source on how the cultural heritage sector could benefit from space technologies in terms of training.
The European SATCULT project reports the findings of two surveys designed to learn more about the training needs of cultural heritage (CH) practitioners and Earth observation (EO) experts in order to use EO and satellite data for the protection of cultural heritage. A total of 65 heritage practitioners and 19 geoinformation experts participated in the survey adding up to 84 respondents. The implementation was led by the Italian Institute of Heritage Science (ISPC) of the Consiglio Nazionale delle Ricerche (Naples) with contributions of the German media k GmbH (Bad Mergentheim) and the Cypriotic research institute Eratosthenes Center of Excellence (Limassol).
While both sectors show a high willingness to collaborate, successful adoption of satellite data is hindered by organisational and financial barriers rather than a lack of technical capability. CH professionals seek integrated workflows and clear governance rather than just raw data, while geoinformation specialists require a shared terminology and better access to the CH domain.
To address these asymmetries, the analysis of the survey outcomes advocates for a vocational modular training framework. Ultimately, the survey outcomes suggest that the transition from interest to implementation requires open-source tools, flexible support models, and a focus on interdisciplinary communication to protect cultural heritage sites effectively.
Greatest demand in risk management and prevention
The “risk–prevention–protection” framing prevails in the application demands. The priority applications stated are clearly oriented towards risk management and prevention:
- Conservation/protection strategies (76.9%)[1]
- Monitoring of risk phenomena (75.4%)
- Early detection/protection (75.4%)
- Monitoring sites vs looting/vandalism (72.3%)
- Environmental analysis/climate change impact (69.2%)
When it comes to specific use cases, operational and hazard-driven priorities emerge:
- Stuctural monitoring (sites/historic structures) (73.8%)
- Climate change prevention and protection (72.3%)
- Landscape analysis linked to hazards (69.2%)
- Fire / hail / storms (69.2%) each.
Main barriers for adopting satellite technologies
- Economic Constraints and Procurement: For CH institutions, the high cost of external technologies and missing skills is the most significant barrier. These organisations often have a high perceived need for the technology but low discretionary spending capacity. Furthermore, rigid multi-year contracts often encounter procurement barriers within these institutions.
- Integration with Existing Workflows: A major hurdle is the difficulty of integrating EO output into existing CH workflows, asset management systems, and decision-making processes. CH institutions often struggle to absorb this data without stable internal mechanisms for implementation.
- Skills and Expertise Gaps: There is a significant asymmetry in expertise. CH institutions report limited internal expertise to handle the data, while GI/EO experts find it difficult to deliver services because they lack staff with specific cultural heritage skills.
- Semantic and Communication Barriers: There is a notable lack of shared terminology and interdisciplinary exchange. This “semantic” gap means that technical outputs from satellite data are not always easily translated into management decisions or CH-readable deliverables.
- Organisational and Administrative Risks: CH institutions often hesitate because they bear operational and administrative risks, including concerns regarding reputation, responsibility, and governance. They require greater clarity on requirements and benefits before committing to the technology.
Interesting enough, the main barriers are not primarily technical but are instead organisational, semantic, and economic. These challenges differ slightly depending on whether they are viewed from the perspective of the cultural heritage institutions (the demand side) or the geoinformation experts (the supply side). Obviously, the solution is not “more technology,” but rather the creation of interface mechanisms such as common glossaries, standardised reports, and clear governance models to bridge the gap between technical supply and operational demand.
Transfer from data generation to concrete actions
The most ‘adoptable’ outputs are not generic maps or technical products, but actionable deliverables (indicators, thresholds, triggers, periodic reports and dash-boards) linked to prevention/inspection protocols. There is a high level of awareness, for example regarding the foreseeable damage caused by climate change and a need for tailored solutions that can be implemented cost-effectively. At the same time, the survey outcomes also show, that transfer of existing research findings into practical protective measures is insufficient. In short: the possibilities are known, but implementation is lagging behind.
Next steps
A modular training approach is suggested to bridge the gap between a heterogeneous audience requesting both introductory and advanced analysis and experts who emphasise technical fundamentals and database integration. “The survey results read like guidelines for new work-based training programmes, but also point the way towards academic curricula”, says Karin Drda-Kühn, coordinator of
the SATCULT project. This could open a whole new chapter in the training of cultural heritage experts. Due to the challenges posed e.g. by climate change, interdisciplinary collaboration is increasingly becoming a central focus of the academic as well as vocational training of cultural heritage experts. Training and further education programmes have not yet responded adequately to this, but the newly collected data has laid the groundwork for doing so.
Please find the full report of the survey outcomes here: https://satcult.eu/survey/
[1] Percentage of responses received
………………………………………………………………………………..
Η έρευνα αποκαλύπτει: η προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς θα μπορούσε να επωφεληθεί από τις τεχνολογίες διαστήματος
Δύο πανευρωπαϊκές έρευνες σχετικά με τις απαιτήσεις προσόντων των επαγγελματιών στην πολιτιστικής κληρονομιάς και των ειδικών γεωπληροφορικής στη χρήση δορυφορικών δεδομένων για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, αποκαλύπτουν υψηλή προθυμία για τη χρήση τεχνολογιών διαστήματος αλλά και σοβαρά οργανωτικά και οικονομικά εμπόδια. Για πρώτη φορά, υπάρχει πλέον μια αξιόπιστη πηγή δεδομένων σχετικά με το πώς ο τομέας της πολιτιστικής κληρονομιάς θα μπορούσε να επωφεληθεί από τις τεχνολογίες διαστήματος όσον αφορά την εκπαίδευση.
Το ευρωπαϊκό έργο SATCULT αναφέρει τα ευρήματα δύο ερευνών που σχεδιάστηκαν για να διερευνήσουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες των επαγγελματιών της πολιτιστικής κληρονομιάς και των εμπειρογνωμόνων παρατήρησης της Γης, με σκοπό τη χρήση δεδομένων Παρατήρησης Γης και δορυφορικών δεδομένων για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Συνολικά 84 ερωτηθέντες συμμετείχαν στην έρευνα, εκ των οποίων, 65 επαγγελματίες της πολιτιστικής κληρονομιάς και 19 ειδικοί γεωπληροφορικής. Η υλοποίηση έγινε υπό την καθοδήγηση του Ιταλικού Ινστιτούτου Επιστήμης Πολιτιστικής Κληρονομιάς (ISPC) του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας στη Νάπολη (Consiglio Nazionale delle Ricerche – CNR), με τη συμβολή της γερμανικής εταιρείας media k GmbH (Bad Mergentheim) και του κυπριακού ερευνητικού Κέντρου Αριστείας Ερατοσθένης (Λεμεσός).
Eνώ και οι δύο τομείς δείχνουν υψηλή προθυμία για συνεργασία, η επιτυχής υιοθέτηση των δορυφορικών δεδομένων παρεμποδίζεται από οργανωτικά και οικονομικά εμπόδια παρά από έλλειψη τεχνικής ικανότητας. Οι επαγγελματίες της πολιτιστικής κληρονομιάς αναζητούν ενσωματωμένες ροές εργασίας και σαφή διακυβέρνηση αντί για απλά ακατέργαστα δεδομένα, ενώ οι ειδικοί γεωπληροφορικής απαιτούν κοινή ορολογία και καλύτερη πρόσβαση στον τομέα της πολιτιστικής κληρονομιάς. Για την αντιμετώπιση αυτών των ασυμμετριών, η ανάλυση των αποτελεσμάτων της έρευνας συνηγορεί υπέρ ενός πλαισίου βαθμιαίας εκπαίδευσης.
Τελικά, τα αποτελέσματα της έρευνας υποδηλώνουν ότι η μετάβαση από το ενδιαφέρον στην εφαρμογή απαιτεί εργαλεία ανοικτού κώδικα, ευέλικτα μοντέλα υποστήριξης και εστίαση στη διεπιστημονική επικοινωνία για την αποτελεσματική προστασία των χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς.
Μεγαλύτερη ζήτηση στη διαχείριση κινδύνων και την πρόληψη
Το πλαίσιο “κίνδυνος–πρόληψη–προστασία” κυριαρχεί στις ζητούμενες εφαρμογές. Οι τομείς προτεραιότητας που δηλώθηκαν είναι σαφώς προσανατολισμένοι στη διαχείριση κινδύνων και την πρόληψη:
Στρατηγικές συντήρησης/προστασίας (76.9%)
- Παρακολούθηση φαινομένων κινδύνου (75.4%)
- Έγκαιρη ανίχνευση/προστασία (75.4%)
- Παρακολούθηση χώρων έναντι λεηλασιών/βανδαλισμών (72.3%)
- Περιβαλλοντική ανάλυση/επιπτώσεις κλιματικής αλλαγής (69.2%)
Όσον αφορά συγκεκριμένες περιπτώσεις χρήσης, εμφανίζονται προτεραιότητες σχετικές με επιχειρησιακά θέματα και κινδύνους:
- Δομική παρακολούθηση (χώρων/ιστορικών κτισμάτων) (73.8%)
- Πρόληψη και προστασία από την κλιματική αλλαγή (72.3%)
- Ανάλυση τοπίου που συνδέεται με κινδύνους (69.2%)
- Πυρκαγιά/ χαλάζι/ καταιγίδες (69.2% το καθένα).
Κύριες δυσκολίες υιοθέτησης δορυφορικών τεχνολογιών
- Οικονομικοί Περιορισμοί και Διαδικασίες Προμηθειών: Για ιδρύματα Πολιτιστικής Κληρονομιάς, το υψηλό κόστος των εξωτερικών τεχνολογικών και η απουσία εξειδίκευσης είναι σημαντικά εμπόδια. Αυτοί οι οργανισμοί έχουν συχνά την ανάγκη αυτών των τεχνολογικών αλλά περιορισμένη δυνατότητα προαιρετικών δαπανών. Επιπλέον, αυστηρά πολυετή συμβόλαια, συχνά αντιμετωπίζουν εμπόδια στις προμήθειες εντός αυτών των ιδρυμάτων.
- Ενσωμάτωση Υφιστάμενων ροών Εργασίας: Μία σημαντική τροχοπέδη είναι η δυσκολία ενσωμάτωσης δεδομένων Παρατήρησης Γης σε υφιστάμενες ροές εργασίας του τομέα της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, στα συστήματα διαχείρισης παγίων, και στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Οι οργανισμοί Πολιτιστικής Κληρονομιάς, συστηματικά δυσκολεύονται να απορροφήσουν αυτά τα δεδομένα χωρίς σταθερούς εσωτερικούς μηχανισμούς υλοποίησης.
- Κενά σε δεξιότητες και Τεχνογνωσία: Παρατηρείται σημαντική ασυμμετρία στην τεχνογνωσία. Οι φορείς Πολιτιστικής Κληρονομιάς αναφέρουν περιορισμένη εσωτερική εμπειρία στη διαχείριση των δεδομένων, ενώ οι ειδικοί στους τομείς των Γεωγραφικών Πληροφοριών και της Παρατήρησης Γης δυσκολεύονται να παρέχουν υπηρεσίες λόγω έλλειψης προσωπικού με εξειδικευμένες γνώσεις στον τομέα της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
- Εμπόδια Σημασιολογίας και Επικοινωνίας: Υπάρχει αξιοσημείωτη έλλειψη κοινής ορολογίας και διεπιστημονικής ανταλλαγής. Αυτό το «σημαντικό» κενό σημαίνει ότι τα τεχνικά αποτελέσματα των δορυφορικών δεδομένων δεν μεταφράζονται πάντα εύκολα σε διοικητικές αποφάσεις ή σε παραδοτέα κατανοητά από τον κλάδο της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
- Οργανωτικοί και Διοικητικοί Κίνδυνοι: Οι οργανισμοί στην Πολιτιστική Κληρονομιά συχνά διστάζουν επειδή επωμίζονται λειτουργικούς και διοικητικούς κινδύνους, συμπεριλαμβανομένων ανησυχιών για τη φήμη, την ευθύνη και τη διακυβέρνηση. Απαιτούν μεγαλύτερη σαφήνεια ως προς τις απαιτήσεις και τα οφέλη προτού δεσμευτούν στην τεχνολογία.
Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως τα κύρια εμπόδια δεν είναι τεχνικά αλλά οργανωτικά, σημασιολογικά και οικονομικά. Αυτές οι προκλήσεις διαφέρουν ελαφρώς ανάλογα με την οπτική γωνία, είτε των φορέων πολιτιστικής κληρονομιά (ζήτηση) είτε των ειδικών γεωπληροφορικής (προσφορά). Φυσικά, η λύση δεν είναι «περισσότερη τεχνολογία», αλλά η δημιουργία μηχανισμών όπως κοινά γλωσσάρια, τυποποιημένες αναφορές και σαφή μοντέλα διακυβέρνησης για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της τεχνικής προσφοράς και της επιχειρησιακής ζήτησης.
Μετάβαση από την παραγωγή δεδομένων σε συγκεκριμένες ενέργειες
Τα πιο «αξιοποιήσιμα» αποτελέσματα δεν είναι οι γενικοί χάρτες ή τα τεχνικά προϊόντα, αλλά εφαρμόσιμα παραδοτέα (δείκτες (indicators), όρια (thresholds), triggers, περιοδικές εκθέσεις και πίνακες ελέγχου (dashboards)) σε συνδυασμό με την αποτροπή/επιθεώρηση πρωτοκόλλων. Υπάρχει ένα υψηλό επίπεδο ευαισθητοποίησης, για παράδειγμα, όσον αφορά την προβλεπόμενη ζημιά που προκαλείται από την κλιματική αλλαγή καθώς και ανάγκη για εξατομικευμένες λύσεις που μπορούν να εφαρμοστούν με οικονομικά αποδοτικό τρόπο. Παράλληλα, τα αποτελέσματα της έρευνας αποδεικνύουν επίσης, ότι η μεταφορά των υφιστάμενων ερευνητικών αποτελεσμάτων σε πρακτικά μέτρα προστασίας είναι ανεπαρκής. Εν ολίγοις: οι δυνατότητες είναι γνωστές, αλλά η εφαρμογή υστερεί.
Τα επόμενα βήματα
Προτείνεται μία προσέγγιση βαθμιαίας εκπαίδευσης για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ ενός ετερογενούς κοινού, που ζητάει τόσο εισαγωγικές όσο και προχωρημένες αναλύσεις, και των ειδικών που δίνουν έμφαση στις τεχνικές βάσεις και την ενσωμάτωση βάσεων δεδομένων. «Τα αποτελέσματα της έρευνας μοιάζουν με κατευθυντήριες γραμμές για νέα εργασιακά προγράμματα κατάρτισης, αλλά δείχνουν επίσης τον δρόμο προς ακαδημαϊκά προγράμματα σπουδών», λέει η Karin Drda-Kühn, συντονίστρια του προγράμματος SATCULT. Αυτό θα μπορούσε να ανοίξει ένα εντελώς νέο κεφάλαιο στην εκπαίδευση των ειδικών στην πολιτιστική κληρονομιά. Λόγω των προκλήσεων που θέτει, για παράδειγμα, η κλιματική αλλαγή, η διεπιστημονική συνεργασία καθίσταται όλο και περισσότερο κεντρικό σημείο εστίασης τόσο της ακαδημαϊκής όσο και της επαγγελματικής κατάρτισης των ειδικών στον τομέα. Τα προγράμματα εκπαίδευσης και περαιτέρω κατάρτισης δεν έχουν ακόμη ανταποκριθεί επαρκώς σε αυτό, αλλά τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί προσφάτως έχουν θέσει τις βάσεις για να συμβεί αυτό.
Μπορείτε να βρείτε την πλήρη αναφορά αποτελεσμάτων της έρευνας εδώ: https://satcult.eu/survey/
